Në ndërkohë, Kosova duhet të vazhdojë me një fushatë proaktive të lobimit pro njohjeve të reja dhe, edhe më e rëndësishmja, me ndërtimin e imazhit të një shteti funksional, demokratik dhe të drejtë për të gjithë qytetarët e vet, sepse pavarësia e saj tashmë është legjitimuar, legalizuar dhe është vulosur përfundimisht nga drejtësia ndërkombëtare

Vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë sipas të cilit shpallja e njëanshme e pavarësisë së Kosovës nuk është e paligjshme dhe për më shumë, nuk paraqet shkelje të të drejtës ndërkombëtare, paraqet një nokaut klasik për Serbinë zyrtare, ndërsa në mënyrë të veçantë ka delegjitimuar politikën e jashtme dhe vetë kryediplomatin serb, Vuk Jeremiq.

Një analizë e publikuar para ca kohësh në veb portalin evropian “euobserver” përshkruante Vuk Jeremiqin, të përzgjedhurin e Presidentit Boris Tadiq, si kandidatin potencial për kryeministër të Serbisë në vitin 2012.  Sipas kësaj analize, Jeremiqi ishte diskredituar në zgjedhjet e brendshme partiake në vitin 2008, duke humbur votat 10 me 1 nga kundërkandidati i tij, dhe në këtë mënyrë kishte humbur kandidaturën për kryeministër, duke marrë si ngushëllim postin e ministrit të jashtëm. Ky epizod në karrierën e tij politike llogaritet si arsyeja kryesore përse Jeremiqi kishte nisur fushatën kundër njohjeve ndërkombëtare të Kosovës dhe këtë aksion, ndoshta më shumë se sa si prioritet të politikës së jashtme të vendit të tij, ai e ka përjetuar edhe si legjitimim personal para partisë në përgatitje për mandatin e ardhshëm zgjedhor. Prej këtu, qysh me ardhjen e tij në postin e ministrit të jashtëm të Serbisë më 15 maj 2007, Jeremiqi kishte përcaktuar tre prioritete themelore për politikën e jashtme serbe: mbrojtjen e integritetit dhe sovranitetit territorial, që nënkupton mbajtjen me çdo kusht të Kosovës nën autoritetin serb; përshpejtimin e integrimit evropian të Serbisë, dhe marrjen e rolit të liderit rajonal të vendit të tij. Tre vjet më vonë, asnjëri nga këto qëllime nuk është arritur.

Vetëm katër ditë pas marrjes së postit ministër i jashtëm, Vuk Jeremiqi kishte deklaruar se “administrata aktuale në Serbi do të humbasë mandatin e saj nëse Kosova fiton pavarësinë. ”Kështu, që nga shpallja e pavarësisë në shkurt 2008, Jeremiqi u nis në një fushatë intensive të lobimit nëpër shtetet e botës kundër pavarësisë së Kosovës. Për më shumë, ai llogaritet si “arkitekti i strategjisë për të çuar çështjen para Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë” (The Economist), ndërsa politika e jashtme serbe, që kryesisht fokusohet në politikën kundër njohjes së Kosovës, është vlerësuar nga analistët si “mjet për krijimin e një lideri të ri politik” (euobserver).

Por, çfarë duhet të ndodhë tani kur Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë vendosi plotësisht në favor të Kosovës, ndërkohë që udhëheqësit evropianë dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës i kanë bërë të qartë Serbisë se nuk do të ketë negociata mbi statusin dhe se pavarësia e Kosovës është e pakthyeshme? Çfarë duhet të ndodhë kur Unioni Evropian nuk e ka në ofertën e vet ndaj Serbisë rinegocimin e statusit të Kosovës?  Çfarë duhet të ndodhë tani kur politika e jashtme serbe i kishte premtuar popullit serb edhe Kosovën edhe Evropën, ndërsa tani asnjëra nuk duket e realizueshme?

Fill pas përmbylljes së seancës së Gjykatës lidhur me pavarësinë e Kosovës, Jeremiqi deklaroi se “beteja për Kosovën nuk ka mbaruar”. Edhe gjatë seancës së Parlamentit serb, Qeveria ka kërkuar autorizim për të përdorur të gjitha mjetet diplomatike për mbrojtjen e sovranitetit dhe integritetit territorial të Serbisë. Jeremiqi, ndërkohë deklaroi se do të vazhdojë aktivitetet kundër njohjeve të reja të Kosovës. Por, qasja e këtillë, ndërkohë që mund të sigurojë mbështetje të brendshme nga populli serb për klasën politike në pushtet, është e gabuar, joreale dhe në kundërshtim me atë çfarë ka kërkuar nga Serbia faktori ndërkombëtar.

Diplomacia amerikane dhe evropiane ka kërkuar dialog mes Kosovës e Serbisë si dy entitete të veçanta. Gazeta prestigjioze britanike “The Guardian” ka sugjeruar se këto dy shtete duhet të “krijojnë një marrëdhënie pune” dhe se Kina me Tajvanin dhe Republika Federale e Gjermanisë me Republikën Demokratike të Gjermanisë janë shembuj të shteteve armiqësore të cilat kanë krijuar një modus vivendi. “Pikërisht kjo nevojitet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë në raport me veriun e Mitrovicës”, konkludon “The Guardian”. Qasja e këtillë sugjeron nevojën e një fryme të re në politikën serbe në raport me Kosovën dhe zëra për këtë tashmë kanë ardhur nga disa politikanë serbë që janë në minorancë (ish ministri i jashtëm Vuk Drashkoviq apo liberal-demokrati Çeda Jovanoviq).  Por, që të arrihet kjo, ministri aktual Jeremiq duhet që minimalisht t’i përmbahet deklaratës që ka bërë vetë sipas së cilës shpallja e pavarësisë së Kosovës paraqet fund të mandatit të klasës aktuale politike në Serbi. Për më shumë, projekti edhe personal i tij-çuarja e rastit para Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, ngreh edhe çështjen e përgjegjësisë personale për një politikë të caktuar. Me fjalë të tjera, çfarë mund të bëjë një arkitekt në momentin kur projekti kapital arkitektural i tij rrënohet? Duhet të pajtohet se karrierës së tij i ka ardhur fundi! Prandaj, është për t’u habitur se si akoma asnjë faktor politik ose jopolitik në Serbi nuk ka kërkuar dorëheqjen e Jeremiqit dhe largimin e tij për shkak të politikës së gabuar e cila është delegjitimuar në arenën ndërkombëtare.

Por, ambicja e Jeremiqit është posti i kryeministrit në vitin 2012 dhe për këtë arsye, është e pritshme që në periudhën që vijon ai të vazhdojë të manipulojë opinionin publik serb përmes propagandës, sepse propaganda është përherë më e fuqishme se faktet, sidomos në Serbi (euobserver). Deri në mbajtjen e seancës vjetore të Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në shtator, fushata serbe kundër Kosovës mbase edhe do të fitojë në intensitet. Por, kjo politikë nuk gëzon mbështetje ndërkombëtare dhe në favor të këtij pohimi mjafton shkrimi i gazetës serbe “Blic”, sipas të cilit administrata amerikane ka kërkuar nga Serbia largimin e Jeremiqit nga posti i ministrit të jashtëm. Në ndërkohë, Kosova duhet të vazhdojë me një fushatë proaktive të lobimit pro njohjeve të reja dhe, edhe më e rëndësishmja, me ndërtimin e imazhit të një shteti funksional, demokratik dhe të drejtë për të gjithë qytetarët e vet, sepse pavarësia e saj tashmë është legjitimuar, legalizuar dhe është vulosur përfundimisht nga drejtësia ndërkombëtare.